Frambozenbroodjes met amandelspijs

Mijn oma ligt in het ziekenhuis. Ze is gevallen en ziet eruit alsof ze in elkaar geslagen is door een meute boze voetbalhooligans. Het is moeilijk om haar zo te zien, vooral omdat ze ook erg in de war is geraakt door de gevolgen van de val. Wat wel heel leuk is, is dat ze ondanks haar beurse gezicht nog steeds erg geniet van iets lekkers, dus besloot ik de frambozenbroodjes met amandelspijs uit de delicious. kerst voor haar te maken. Ze is namelijk gek op amandelspijs.

Voor mij was het de eerste keer dat ik een gistdeeg maakte. Een goed begin van mijn goede voornemen om dit jaar brood te gaan bakken. Ik vond het spannend maar merkte al snel dat het me eigenlijk heel goed af ging. En ik moet toegeven, het gevoel van dat zachte deeg dat samenkomt in je handen is wel heel fijn. Ik had het ook met de deeghaak van mijn staande mixer kunnen doen, maar stiekem vond ik dit veel leuker.

Dit is zo’n recept dat op het eerste gezicht heel lang en intimiderend lijkt, maar uiteindelijk valt het allemaal best wel mee. Het kost alleen wel een hoop tijd. Maar op een regenachtige zondagmiddag is dit echt een prima recept om je een paar uur mee in de keuken te verschansen.

Ik heb iets meer glazuur gemaakt dan in het originele recept stond, want glazuur is altijd het lekkerste deel van het koffiebroodje, dus nu ook.

Ingrediënten:
deeg

• 500 gram bloem + extra om uit te rollen
• 1 zakje gedroogde gist (7 g)
• 2 el custardpoeder
• 1 ei
• 225 ml melk
• 75 gram roomboter, op kamertemperatuur

Vulling

• 250 gram frambozen (diepvries)
• 250 gram amandelspijs
• 1 ei
• 1 tl geraspte citroenschil
• 1 1/2 tl gemalen kaneel
• 2 el rietsuiker

Afwerking

• 100 gram poedersuiker
• Eventueel nog wat citroensap

Bereiding:

• Laat de frambozen in een zeef boven een kom ontdooien en vang het sap op.
• Kneed in een kom van de bloem, gist, custard, het ei, de melk, 3/4 tl zout en de boter een soepel deeg met een mixer met deeghaken of in de keukenmachine. Vorm een bal en laat afgedekt met een theedoek 1 uur op een lauwwarme plaats. Ik zette mijn schaal bij de verwarming.
• Druk het deeg plat en kneed het nog eens flink door. Rol het dan uit op een met bloem bestoven werkvlak tot een lap van 25 bij 35 cm (ik heb hier de meetlat bij gepakt). Meng de amandelspijs met het ei en de citroenrasp tot het smeuïg is. Strijk een brede baan spijs over de breedte van het deeg uit, verdeel de frambozen over het deeg (je kan ze eventueel nog eventjes een beetje uitdrukken in de zeef van tevoren zodat er minder vocht in je broodjes zit) en bestrooi met kaneel en rietsuiker.
• Rol het deeg losjes op en snijd de rol in 12 tot 14 dikke plakken. Laat de broodjes nogmaals 45 minuten op een lauwwarme plaats laten rijzen onder een oude theedoek. Let op: de frambozen laten vlekken achter op je theedoek. Verwarm de oven voor op 200 graden.
• Bak de broodjes in de hete oven in 20-25 minuten goudbruin en gaar.
• Meng het opgevangen frambozensap met de poedersuiker en meng daar een dik glazuur van. Bewaar afgedekt tot gebruik. Als dit suikermengsel niet dun genoeg is om over de broodjes te laten lopen, voeg dan nog wat druppels citroensap toe.
• Neem de broodjes uit de oven en laat het glazuur erboven van een vork lopen. Laat het glazuur een beetje drogen en ze zijn klaar om te serveren. 

Mijn oma mag gelukkig morgen weer naar huis. Dus deze broodjes zijn ook nog eens goed voor het herstel na een flinke val. Wie weet komt het nog eens van pas.

Draadjesvlees

Volgens mij is draadjesvlees zo’n gerecht dat je over de hele wereld in verschillende varianten kan vinden. Het principe van grote stukken vlees in vocht zo gaar laten pruttelen dat het uit elkaar valt is in ieder geval iets wat ik al in veel landen heb gezien. De Indonesische smoor bijvoorbeeld, maar ook de Engelse Beef Stew, de Franse boeuf bourgignon en ga zo maar door. Maar draadjesvlees klinkt toch het leukst.

Vroeger was ik nooit echt fan van draadjesvlees maar met de jaren groeide mijn waardering voor dit gerecht. Eigenlijk is het perfect comfort food zonder heel erg vet te zijn. Bovendien past het perfect bij dit seizoen. Het regenachtige weer is een perfecte achtergrond voor dit gerecht. Glas rode wijn erbij, en klaar ben je. Daarom vandaag dit recept, zoals mijn moeder het vroeger maakte. En nog steeds maakt, trouwens.

Voor 4 personen
Ingrediënten:

• 500 gram runderlappen/sukadelappen, eventueel in niet te kleine stukken gesneden.
• 3 grote uien, grof gesnipperd
• 50 gram boter
• 2 eetlepels bloem
• 1 blikje tomatenpuree
• Zout/peper naar smaak
• 500 ml water
• 3 gedroogde laurierblaadjes

Bereiding:

• Kruid het vlees met zout en peper. Braad vervolgens het vlees aan in de boter. Voeg gesnipperde ui toe en bak ook deze even mee.
• Voeg 2 eetlepels bloem en de tomatenpuree toe en bak dit een minuutje mee tot de bloem gaar is. Giet hier halve liter water op en voeg eventueel wat bier of wijn toe. Voeg laurierblaadjes toe en laat minstens 4 uur op laag vuur sudderen. Langer mag. Voeg, als de jus te dik wordt of het vlees dreigt aan te branden, nog wat water toe.
• Dit is heerlijk met aardappelpuree, maar wij eten dit graag met pasta. Eet het met wat je lekker vindt dus. Ik kan me dit ook heel goed voorstellen met knapperig vers stokbrood.

Tiramisu

Tiramisu is maar een vreemd toetje. Gruwelijk lekker, maar vreemd. Want tiramisu betekent zoveel als ‘til me op’of ‘trek me omhoog’. En bij optillen denk ik aan licht en luchtig, wat tiramisu in feite ook is. Aan de andere kant is het vreselijk machtig door de slagroom en de mascarpone. De traditionele tiramisu bevat overigens volgens mij geen slagroom, maar ik vind de extra stevigheid die het recept door de slagroom krijgt wel prettig.

Dit is trouwens wel één van mijn favoriete toetjes. Juist daarom maak ik het alleen als ik visite heb, anders ben ik in staat om die hele bak in mijn eentje op te eten en daar wordt niemand gelukkiger van. Hooguit de kledingwinkel die ik dan moet bezoeken omdat ik niet meer in mijn kleding pas.

Ik maak mijn tiramisu meestal zonder alcohol. Dat heeft geen hele bijzondere reden. Ik vind het gewoon niet zo heel lekker. Als je wel alcohol in je tiramisu wilt hebben, dan kun je altijd wat likeur naar keuze door de koffie heen toeren. Denk aan Amaretto, Tia Maria of iets anders lekkers.

Let er bij de keuze van de eieren op dat je eieren kiest van goede herkomst. Biologisch en vers dus. Als je het niet vertrouwt om rauwe eieren te eten, laat ze er dan gewoon uit. Klop dan gewoon de suiker door de slagroom en meng deze met de mascarpone.

Ingrediënten:

• 250 gram mascarpone
• 250 ml slagroom
• 2 eieren
• 4 eetlepels suiker
• 2 koppen koffie
• 2 pakken lange vingers of savoiardi (Italiaanse lange vingers)

Bereiding:

• Zet de koffie en laat afkoelen.
• Splits de eieren. Klop de eigelen met de suiker licht en schuimig. Klop ook de eiwitten stijf. Klop in een derde kom de slagroom stijf. Klop dan de mascarpone door de eieren.
• Spatel de slagroom door de het eigeel met mascarpone. Spatel hier vervolgens ook de eiwitten door.
• Leg in een langwerpige schaal 1 laag van de lange vingers en giet hier vervolgens 1 kop koffie overheen. Stop als de lange vingers niets meer in zich opnemen. Je wil ze zo nat hebben dat ze zacht zijn maar niet uit elkaar vallen.
• Verdeel de helft van het mascarponemengsel over de lange vingers.
• Leg een nieuwe laag lange vingers over het mascarponemengsel en giet hier voorzichtig de tweede kop koffie overheen. Stop weer als de lange vingers verzadigd zijn.
• Verdeel de tweede helft van het mascarponemengsel over de lange vingers.
• Dek af met vershoudfolie. Laat minstens 6 uur opstijven in de koelkast. Bestuif voor het serveren met cacaopoeder. 

Gevulde eieren

In elke familie zijn er van die hapjes die bij ieder feestje weer op tafel verschijnen, vaak omdat ze bij iedereen in de smaak vallen. In onze familie hebben we ook zo’n recept: namelijk gevulde eieren. Nu zijn er van dit recept volgens mij net zoveel varianten als mensen die ze maken, maar dit recept is onze variant.

Iedereen die wel eens gevulde eieren heeft gemaakt kent trouwens vast het probleem van eieren die niet mooi willen pellen. Je weet wel, dat stukken eiwit mee komen met de schil en je eieren eruitzien alsof ze een of andere ernstige uitslag hebben. Ik heb twee tips om dit te voorkomen: 1) neem eieren die niet al te vers zijn. Ze moeten natuurlijk niet over de datum zijn, maar eieren die een weekje in je koelkast gestaan hebben zijn vaak makkelijker te pellen. 2) Kook je eieren 24 uur (of nog iets langer) van tevoren. Op de een of andere manier zijn ze makkelijker te pellen als ze al even geleden gekookt zijn.

 Ingrediënten

• 10 eieren
• 3 eetlepels mayonaise
• ½ eetlepel paprikapoeder
• ½ eetlepel kerriepoeder
• Snufje chilipoeder
• handvol fijngehakte peterselie
• evt. 1-2 bosuitjes, fijngehakt

Bereiding

• Kook de eieren hard. Pel de eieren en snijd ze in de lengte doormidden. Wip met een lepel (of je duim) de eigelen uit de eieren doe ze in een kom. Leg de lege eiwitten op een mooie schaal.
• Prak met een vork de eigelen tot kruimels. Hoe fijner, hoe gladder je vulling straks zal zijn.
• Meng de mayonaise, paprikapoeder, kerriepoeder, chilipoeder, peterselie en bosuitjes door het eigeel. Prak en roer tot je een gladde massa hebt.
• Verdeel het mengsel over de eigelen. Dit kan met een spuitzak en een gekarteld spuitmondje, maar ook met twee lepels. Het is maar net wat je makkelijk vindt.

Klassieke panna cotta

De panna cotta is zo’n dessert dat heel luxe klinkt maar eigenlijk vreselijk simpel is om te maken. Bovendien kun je eindeloos variëren met dit recept door van alles doorheen te mengen. Stukjes chocolade, vruchten, noten… Noem maar op.

Vandaag het recept van de panna cotta zoals ik deze serveerde tijdens het kerstdiner. De bereiding van deze schattige puddinkjes verliep trouwens niet zonder slag of stoot. Bij het bekleden van de room met huishoudfolie (om velvorming te voorkomen) duwde ik per ongeluk een glas om waardoor de panna cotta o-ver-al zat. En terwijl dit toetje heerlijk is als je het eet, maakt het ook een levensgevaarlijke ijsbaan van je keuken. Het is een wonder dat ik mezelf staande heb weten te houden terwijl ik de rotzooi opruimde. Na hetzelfde glas nog een tweede keer omgegooid te hebben (er zat nog een restje panna cotta in, dus waarom ook niet?) heb ik een nieuwe portie gemaakt en uiteindelijk smaakte het heerlijk. Kortom: probeer dit recept. Als alles in één keer goed gaat is het makkelijk, lekker en je maakt zeker indruk op je gasten.

Voor 4 personen

Ingrediënten:

• 500 ml slagroom
• 2 vanillestokjes (of 2 theelepels vanille extract) (zelf maken? Klik hier!)
• 50 gram suiker
• 4 blaadjes gelatine

Bereiding:

• Schenk de slagroom in een steelpan. Snijd de vanillestokjes open, schraap het merg er uit en doe zowel het merg als de stokjes bij de slagroom. Breng tegen de kook aan en houd dat 10 minuten zo. Verwijder dan de stokjes.
• Laat de gelatineblaadjes 5 minuten weken in koud water. Voeg de suiker toe aan de slagroom en roer tot deze is opgelost. Voeg dan ook de gelatine toe aan de warme slagroom en roer tot deze is opgelost.
• Verdeel de room over 4 kommetjes/glazen. Bedek met folie (zorg ervoor dat de folie de room raakt om velvorming te voorkomen) en laat 4 tot 6 uur opstijven in de koelkast. Een dag van tevoren maken kan ook.

Serveer met bijvoorbeeld een ananascoulis en een pistachetuille. Dat is in ieder geval wat ik heb gedaan.

Ik serveerde de panna cotta in glazen. Als je de puddinkjes zonder glas/kom wilt serveren, dompel het glas dan een paar seconden in warm water voor je deze omdraait op een bord. De panna cotta komt er dan gemakkelijk uit.